Over mezelf

filip013mm

Geboren in de warme zomer van 1976 – enfin, net ervoor, op 30 april, maar mijn moeder vertelt daar nogal heroïsche verhalen over.  Op internaat gezeten in Meldert/Hoegaarden – en dat overleefd. Daar Latijn-Wiskunde gevolgd maar uiteindelijk toch Germaanse gestudeerd aan de KU Leuven (vooral omdat Meneer Drappier zo goed Nederlands kon geven) (ik hou ervan om nog steeds Meneer Drappier te zeggen). Even lesgegeven (toen werd ik zelf Meneer Salmon) maar dan bij het Davidsfonds beginnen werken, in 2000 of zoiets. Een Grote Uitstap gemaakt naar De Standaard in 2004 maar in 2010 terug bij het Davidsfonds aan de slag als directiemedewerker Communicatie en Evenementen. Daarna consultant geworden bij RCA om van daaruit communicatiemanager te worden van de Odisee hogeschool in Brussel.

Food, wine en paarse prei

Maar hoe ben ik nu in food & wine gerold? Dat is in de eerste plaats de schuld van mijn moeder: die kookte gewoon veel te lekker. Daar kreeg ik de smaak te pakken. Toch ben ik pas zelf beginnen koken op kot (na een tijdje heb je die Alma echt wel gehad – hoewel ik hem ook niet verschrikkelijk vond hoor) en via mijn eerste job als leerkracht Nederlands in Vilvoorde Luc & Liesbet leren kennen, een koppel uit Mechelen dat hield van lekker eten en het vuur helemaal aan de lont stak. Tweewekelijkse kookavonden georganiseerd, alle Colruyt-recepten uitgeprobeerd, af en toe gigantisch de mist in gegaan (paarse prei! kartonnen vis!) maar de trein was vertrokken.

Na de kookavonden bij Luc & Lies – nog steeds supergoeie (eet)vrienden – besloot ik ergens in 2005 of zoiets een wijncursus te volgen, aan het VTI in Leuven. Dat kwam zo: ik was voor het eerst in Toscane geweest, had daar een uitzonderlijk jolig koppel bon vivants leren kennen (Jacky & Jeannine uit Ninove), zij leerden me Toscaanse wijn kennen maar vooral:  ze waren lyrisch over champagne. (Ze dronken het ook wel lekker veel.) En dat maakte me curieus. Met als gevolg: vanaf dan een halfjaarlijks – of zelfs meer – tripje naar de Champagne, én een wijncursus.

In 2004 kwam ik bij De Standaard terecht – eerst als opinieredacteur, later als onder meer als chef reizen en magazine – en daar mocht ik samen met de supersympathieke Simonne Wellekens een tijdlang de wijn van de week selecteren. Zalig dat ik die kans kreeg! En het werd nog beter, want wat later mocht ik als culinair recensent de baan op voor Espresso, het jongerenproject van De Standaard. Nog zaliger! Van dan af begon ik ook meer en meer culinaire stukken te schrijven en zeker toen ik chef magazine werd en Bruno Vanspauwen nog beter leerde kennen, was het hek van de dam.

Uiteindelijk is het trouwens een recensie van De Standaard Magazine geweest die me, lang geleden, naar de betere restaurants heeft gedreven. Ik weet nog precies over welk restaurant het ging: de Fidalgo, in Tienen. Dat werd mijn eerste gastronomische ervaring en ze was geweldig. Van toen af ben ik ook meer en meer naar gastronomische restaurants getrokken, hoewel ik evenzeer tuk ben op de betere bistro.  In 2009 volgde dan mijn wijnboek (zie de sectie Wine), een superleuke ervaring waardoor ik opnieuw nog dieper ‘in het milieu’ raakte. Met plezier trouwens! Het zorgde er later ook mee voor dat ik in 2012 een column had in Sabato, het weekendmagazine van De Tijd.

Vandaag schrijf ik nog steeds graag over food & wine – af en toe nog voor kranten en magazines, en af en toe een boek, zoals Vlaamse Foodies – en hou ik er vooral van zoveel mogelijk te ontdekken. Hoe meer hoe liever, zolang mijn portefeuille het toelaat. En ik zet ook graag events op, tegenwoordig vooral via Twitter. Zo lanceerden Jelle De Roeck – een jonge architect uit Brussel, gek van wijn, leren kennen via Twitter – en ikzelf twee jaar geleden de Winetwunches, wijnproefdiners voor Twitterende wijnliefhebbers (zie sectie Events). Superleuk, superveel nieuwe fijne wijnmensen leren kennen, een vijftal keer georganiseerd en – god, nu ik eraan denk – het wordt tijd om dat nog eens te doen.