Een kleine maand geleden vroeg ik raad op Twitter: welk gastronomisch restaurant in Limburg moest ik kiezen om mijn moeder mee te verrassen voor haar 75ste verjaardag? Zelf had ik meteen aan Magis in Tongeren gedacht, maar dat was moeilijk op zondag 16 november omdat er die dag uitzonderlijk alleen maar een erg uitgebreid menu geserveerd werd (en moeder houdt het liever niet té lang en houdt van wat keuze :-). En dus kwamen er heel wat suggesties mijn kant uit van collega-foodies @winnyT, @be_gusto, @krislismont en @peterkupers. Passeerden de revue: 6 Zinnen, Innesto, De Mijlpaal, De Kristalijn, La Source, JER, Vous lé Vous, Vivendum, Aan tafel bij Luc Bellings, Mardaga en Mondevino. Altijd weer geweldig, raad vragen op Twitter – de fijne suggesties vliegen letterlijk je kant uit. Waarvoor heel veel dank trouwens!

En toch… Toch koos ik uiteindelijk voor Figaro in Hasselt. Dat restaurant stond initieel al op mijn lijstje omdat ik op zoek was naar iets elegant klassieks voor ma en pa (die wel gesteld zijn op de klassieke keuken en dito decorum) en omdat de beschrijving in Gault&Millau veel goeds beloofde: klassiek, prijs-plezier, een 16 op 20. Dat leek me wel snor te zitten. What a mistake to make! Ik had – zoals steeds – veel beter naar de suggesties van mijn collega-twitteraars geluisterd. Want jongens, wat een ontgoocheling werd die Figaro!

Het begon eigenlijk al bij het binnenkomen: een koele ontvangst zette meteen de toon. Maar er was ook hoop: de ietwat oudere kelner-met-snor was gelukkig de jovialiteit zelve en leidde ons naar een tafeltje-in-een-hoekje in de toch wel erg grote villa. Die villa aan de rand van Hasselt ziet er trouwens van buiten prachtig en verzorgd uit, maar binnenin heeft ze meer weg van een mix tussen restaurant en feestzaal. Getuige ook de vele auto’s buiten: hier was duidelijk een stevig feestje gepland die zondagmiddag. En dat zou zich de hele namiddag laten gevoelen – of die indruk had ik alleszins: het beperkte aantal kelners dat we zagen rende van hot naar her, wachttijden zwollen aan, ons uitje duurde van 12.45 uur tot 17.15 uur. Toch wel héél stevig voor vier gangen.

coquilles figaroOver die vier gangen gesproken. Wij zakten af naar Figaro in de veronderstelling dat we de keuze hadden uit de verschillende menu’s die op de website geafficheerd worden – waaronder het aanlokkelijke Koningin Mathilde-menu voor 75 euro all-in, dat tot voor kort nog op de site stond, naar aanleiding van haar bezoek aan de zaak. Maar wat bleek? Eigenlijk konden we maar kiezen uit één menu op zondag – vier of vijf gangen – dat als volgt werd aangekondigd: “Een slaatje met sint-jacobsnoten, kabeljauw met eekhoorntjesbrood, hertenfilet, kaas en dessert”. Een wel erg summiere beschrijving van een menu waarvan op de website geen spoor was. Met enig aandringen kon daar nog een driegangenmenu van gemaakt worden (het hert viel dan weg) maar verder ging het niet. De enigszins onwezenlijke uitleg die daarvoor gegeven werd was: “Meneer, het is morgen onze sluitingsdag, en de chef geeft dan door wat we nog kunnen presenteren en wat niet”. Euhm… wat had dat te betekenen? Moesten de restjes opgemaakt worden? Ik zag de bui toen al hangen.

Het onweer brak helemaal los toen ik mijn voorgerecht kreeg: wat – was – dát? Drie forse sint-jacobsnoten, amper gebakken (en ik hou wel van kortgebakken coquilles, maar niet als ze verder frigokoud zijn), een beetje ongeïnspireerde sla, iets met witte kool en granny smith – ik snapte er niets van. De rest van de tafel was echter milder gestemd en at de nootjes met veel smaak op. Misschien was mijn bord gewoon niet zo geslaagd doorgegeven of was de combinatie niet echt mijn ding? Zou kunnen. En o ja, ik was zo teleurgesteld in de sint-jacobsnoten dat ik de hapjes en champagne even vergeet. Om kort te zijn: de champagne werd al ingeschonken gebracht en niet voorgesteld (waar ik de kriebels van krijg) (zeker als dat onbekende glas later 14 euro blijkt te kosten) en de hapjes waren best oké maar leken me eerder lopende-bandwerk. Na de coquilles volgde de kabeljauw: beetje vreemd qua presentatie, maar met de smaken zat het goed en dit visje was perfect gegaard. Enige hoop maakte zich van mij meester. De zowat drie kwartier wachttijd die daarop volgde voor het tweede voorgerecht, drukte die hoop echter vakkundig de kop in.

wijn figaroIntussen had ik wel al een best oké witte wijn besteld (The Ladybird, van Laibach voor 30 euro) en had ik op de erg klassiek Franse wijnkaart een pareltje van Mas Amiel gespot: Notre Terre 2005, een heerlijk gerijpte Côtes du Roussillon Villages voor 37 euro. Dat lieten we niet liggen. En de rode wijn werd voor mij ook de ster van de middag. Naast mijn moeder natuurlijk, die haar verjaardag vierde en die gelukkig genoot van de maaltijd, de omgeving en het gezelschap. En ik wou moeders feestje ook niet bederven. Het hert dat volgde was trouwens het wachten waard: perfect gegaard, klassiek met grand veneur-saus en voorzien van lekkere herfstgarnituur: peertje, stukje knolselder, pompoen. Best mooi!

Maar helaas: nog een klein uur wachten later kwam er zó een ongeïnspireerd nagerecht aan dat mijn enigszins herstelde humeur weer helemaal vertroebelde. Stukjes appel in een soortement cocktailglas (genre Cosmopolitan) met vanillecrème en een bolletje karamelijs, apart geserveerd. Er kwam ook niets extra’s voor de verjaardag van mijn moeder bij, terwijl ik die wel expliciet vermeld had in de reservatiemail. Diepe zucht. Ik spoelde alles door met koffie, maar zag opnieuw aan de overkant, bij vader en moeder, blije gezichten… Hm, misschien ben ik gewoon veel te kritisch. Maar ik vind toch dat, als je zo’n 100 euro per persoon neertelt, het helemaal in orde mag zijn. En dat je dan ook wat fijne service mag verwachten, een klein beetje gepamper – toch? Dat was hier allemaal slechts minimaal aanwezig – op de echt wel supervriendelijke ober-met-snor na, die de benen van onder zijn lijf liep. Een pluim voor die man, maar hij kon het gewoon niet bolwerken.

Gelukkig heeft moeder genoten van de namiddag, maar ik verliet Figaro in Hasselt met een triest gevoel. Ik kan zo meteen tien plekken opnoemen waar je véél beter kunt eten voor hetzelfde of een stuk minder geld. En ik begrijp ook in geen lichtjaren de score van Gault&Millau – laat staan de opwerpingen her en der dat dit restaurant misschien wel een Michelinster verdient. Ik vraag me trouwens af: waar wil dit restaurant in ‘s hemelsnaam naartoe? Is dit een gastronomisch restaurant? Dat moeten kwaliteit en service een stuk beter, als je het mij vraagt. Of wil Figaro eerder een feestzaal zijn? Ik denk het laatste – maar dan met te weinig personeel, te hoge prijzen en op zijn minst wisselend resultaat.

Share →

4 Responses to Figaro Hasselt: een ontgoocheling

  1. zimmdermann says:

    Waarde Heer,

    Voor iemand die zich aanbiedt als recensent voor restaurants valt me Uw commentaar zwaar tegen.
    Als U voor info aangewezen zijt op de sociale media dan zit er in Uw opstelling iets grondig mis.
    U heeft zich klaarblijkelijk niet geinformeerd bij het restaurant zelf en dat lijkt me een kapitale fout.Kritiek is gemakkelijk als ge eerst zelf in gebreke blijft.

    • Filip Salmon says:

      Beste heer Zimmerman,

      Bedankt voor uw reactie op mijn blogpost, maar ik begrijp ze niet helemaal… Ik ben geen professionele recensent, ik word daar ook helemaal niet voor betaald of zo, ik ben gewoon een klant, met weliswaar een grote passie voor wijn en gastronomie en een achtergrond in de journalistiek (zoals u op deze site ook kan lezen). Dit is mijn blog, waarop ik af en toe een stukje over wijn of gastronomie schrijf. Ik begrijp dus ook niet goed waar ik in gebreke zou gebleven zijn? Ik heb op een zo eerlijk mogelijke manier mijn ervaringen die middag in de Figaro beschreven, en die waren – naar mijn persoonlijke mening – niet zo goed. Ik heb mij verder ook helemaal niet gebaseerd op sociale media, maar enkel op mijn eigen ervaringen in Figaro en heel wat andere restaurants. Op die manier ben ik tot mijn bevindingen en mijn tekst gekomen. Hopelijk heb ik daarmee een en ander een beetje toegelicht. Ik verneem natuurlijk graag ook van u wat uw ervaringen bij Figaro waren, die mag u altijd hieronder posten. Ik zal ze met veel interesse lezen!

      Beste groeten,

      Filip

  2. Geerits anita says:

    Beste Filip,
    Ik ben al enkel keren bij Figaro geweest. Niet op zondagmiddag maar telkens op een avond. Ik kan alleen maar spreken over perfecte bediening in de receptie ruimte en achteraf aan tafel. al onze wensen werden vervuld. Prijs kwaliteit voor ons dik en dik in orde. Onze hobby is culinair eten in alleen de beste restaurants. Sorry voor de tegenvallers maar voor ons is Figaro super ok. Anita

    • Filip Salmon says:

      Beste Anita,

      Heel fijn dat het voor jou erg goed is meegevallen in Figaro! Bij ons was dat destijds niet het geval en ik verliet erg teleurgesteld het restaurant… Nu, dat is inmiddels bijna twee jaar geleden en sindsdien ben ik er niet meer geweest. Ik zou er dus nog eens moeten teruggaan om te zien hoe het vandaag is. Maar van toen herinner ik mij vooral grote ontgoocheling & het gevoel dat ik prijs/kwaliteit op veel gastronomische plekken al veel beter had gegeten… Maar nogmaals: dat was bijna twee jaar geleden. Zie het dus vooral als een beoordeling van die moment – ik ben blij voor jou dat het veel beter is meegevallen bij jouw bezoek.

      Beste groeten,

      Filip

      PS Als je nog tips hebt voor goeie restaurants in de regio, zijn die zeer welkom!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *