Dat ik er al lang naar aan het uitkijken was, naar Pure C. Maar: we hadden afgesproken om het in de zomer te doen. Niks mooiers dan gastronomisch dineren met zicht op zee en daarna een lange strandwandeling. Bijgevolg werd het augustus, ook al omdat een plaatsje vinden in het weekend in de zomer niet eenvoudig was. Zondagen zitten snel al weken vol, maar een paar zaterdagmiddagen waren nog open. En dus werd het zaterdag 16 augustus. Eindelijk.

Pure C heb ik al een tijd in de gaten. Heel veel goeds over gehoord en natuurlijk een van de geesteskinderen van driesterrenchef Sergio Herman. De jonge Syrco Bakker staat er achter de potten en dat hij dat niet slecht doet, bewees zijn eerste Michelinster in 2011 – amper anderhalf jaar na de opening van het restaurant. Bovendien hoorde ik vooral veel lof over de prijs-kwaliteitverhouding, en dan ben je natuurlijk extra geïnteresseerd. Want als ik intussen één ding uit mijn favoriete hobby heb geleerd, dan is het wel dat je nergens zo goed prijs-kwaliteit eet als in de Belgische éénsterrenrestaurants – en daar neem ik voor de gelegenheid Cadzand-zo-net-over-de-grens dan maar even bij :).

Bon, de eerste indruk viel eigenlijk wat tegen. Pure C zit verborgen in een oude, wat protserige appartementsblok. Genre jaren 1980, beetje triest beton. Maar, laten we daar meteen maar bij zeggen dat het ook een zégen is om voor de rest in Cadzand niet van die vreselijke hoogbouw te zien waarmee onze Belgische dijken zijn volgebouwd. Hier is nog ruimte, hier kun je nog écht over land en zee turen. Trouwens, de verstopte locatie is meteen het enige noemenswaardige nadeel. Want nadat je de deur van Pure C hebt opengedaan, begint het feest.

Wij werden vlot en joviaal verwelkomd, naar onze tafel geleid en om een aperitief gevraagd. Mijn gezelschap had al uitgekeken naar een lekkere gin-tonic, ikzelf was benieuwd naar de huischampagne. Die laatste werd eentje van het domein Dehours, 100 % pinot meunier, een druif die normaliter in een cuvée wordt vermengd met pinot noir en chardonnay voor de doorsnee champagne, maar hier mocht ze dus solo gaan. Met reden! Een prachtige, zuivere, pure, uiterst smaakvolle champagne kwam in mijn glas. Super opener! En naast mij werd al evengoed gejuicht: mooie kruidige gin die een lekker cleane tonic meekreeg en in het glas werd vergezeld van stukjes kaneelstok, een anijsster en wat kruidnagel in de limoen. Heel leuk gepresenteerd, aan ons erg relaxte tafeltje dat aan een halve-cirkel-bank direct zicht gaf op zee. Mijn gezelschap was in haar nopjes met de losse sfeer en de gezellige kussentjes op onze bank en ikzelf werd instant gelukkig van het zeezicht…

IMG_3345En dan moesten de hapjes nog komen. Het werden er drie: een soort chips van kabeljauwhuid (!) met brandade, duindoornbes en rucola gecombineerd met een gillardeau-oester, boekweit en geitenkaas en tot slot wortel met dukkah, crème cru en foie gras. Allebei waren we het over eens dat de oester de ster van de hapjes was: lekker fris, maar toch smeuïg en erg uiteenlopend in smaken. En o ja, die duindoornbes (een uiterst gezond besje uit de Nederlandse duinen) en de dukkah (een Egyptisch kruidennotenmengsel) heb ik ook moeten opzoeken. Maar daarvoor ga je naar dit soort plekken natuurlijk.

IMG_3346Volgde ons eerste voorgerecht. We hadden geopteerd voor het zesgangenmenu (je kon ook voor de acht gaan, maar zes leek ons al wel stevig genoeg), met wijnarrangement voor mij (45 euro) en bob-wijnarrangement voor haar (17, 5 euro). De wijnkaart zelf had ik natuurlijk ook bekeken, interessante selectie, maar niet goedkoop… Wat me even bij de prijs brengt: 79 euro voor zes gangen – ik vond dat een meer dan faire deal op dit niveau. De wijn tikt wel wat aan – je krijgt trouwens zeker voldoende, maar zeker ook niet te veel – en ook de champagne of gin (beide rond de 15 euro) en de koffie achteraf (9,50 euro) verhogen de kosten. Maar alles bij elkaar genomen, vond ik de rekening niet te veel voor een éénsterrenzaak. Maar oei, nu ben ik al over het einde bezig. Niet goed zo, snel terug aan tafel!

Het eerste voorgereIMG_3355cht werd een tartaar van roodbaars, scheermes, huacatay (Peruviaanse zwarte munt) en komkommer. Een heerlijk frisse opener, super qua texturen en mondgevoel en erg goed op smaak gebracht. Daarbij kwam een Zuid-Afrikaanse sauvignon-semillon van Newton Johnson – mooie Bordeaux-style partner was dat. Aan een goed tempo kwam daarna het tweede voorgerecht: een befaamde – zo leerden wij ter plekke – carabineros-gamba, met verveine, algen en limoen. Opnieuw een zeer geslaagde combinatie, die frisheid en smeuïgheid en de zachte maar toch intense smaak van de gamba mooi combineerde. In beide gerechten viel mij trouwens de frisheid op, het evenwicht, de finesse. Twee gerechten ver, en ik was eigenlijk al verkocht. Misschien één dingetje dat ik niet begreep: de kop van de gamba werd apart geserveerd, om lekker uit te zuigen (tot daar kon ik volgen) maar helaas viel er niet veel uit te zuigen… Bovendien werd dit gerecht met twee wijnen gecombineerd: een cheverny uit de Loire die voor mij net iets te hoog in zuren was en een sherry oloroso, voor bij de kop van de gamba, waarin jus zat op basis van de sherry. Helaas overheerste de sherry volgens mij op het geheel en bovendien ben ik niet zo’n fan van versterkte drank midden in de maaltijd.

IMG_3352Maar ach, niet getreurd, want daar was gerecht drie al: suino nero di Calabria (zwart Italiaans varkentje, waarvan het spek werd vermalen tot fijne crumble) met spinazie, tarwegras, paddenstoelen en hoeve-ei. Een heerlijk spel van smaakstructuren in de mond: van knisperend over smeuïg tot lopend. Top! En toen moest de pièce de résistance nog komen: een perfect zacht bereide tong (de bereiding werd ons trouwens vakkundig aan tafel toegelicht, maar helaas kan ik het je niet navertellen – iets met hooi en zachte garing) gecombineerd met perfecte partners: biet, waterkers en rabarber. Zacht, bitter, zuur op één bord in een perfect huwelijk. Een mooie climax ook, en dat is fijn, want hoe vaak gebeurt het niet dat het eerste voorgerecht eigenlijk het meest geslaagde gerecht blijkt… Bij de tong kwam een wijn die mij richting Zuid-Frankrijk deed denken, maar uiteindelijk uit Noord-Spanje bleek te komen: xarel-lo van Marques de Gelida, uit de Penedes, waar die druif natuurlijk een vast onderdeel vormt van de cava. Maar hier dus niet: mooi gerijpt op houten vaten, een ronde volle wijn die toch voldoende zuren bezat. Deze Clot del Roure deed mij ook denken aan een perfecte chardonnay bij zo’n tongetje, maar dan toch weer helemaal anders.

IMG_3353Enfin, wij waren zeer voldaan – wat zeg ik: toch wel redelijk in de zevende hemel – maar natuurlijk keken we ook nog uit naar de twee nagerechten: chocolade, bosbes, zuring en pistache, gevolgd door wijngaardperzik, amandel en tchuli-peper. Van het eerste heb ik helaas geen foto gemaakt – ik maak ook niet graag te veel foto’s op zulke momenten – en dat is jammer. Want het moet echt een van de beste nagerechten geweest zijn in tijden. Zo’n fantastische combinatie van structuren en smaken, we gingen allebei door het dak. En dan kregen we daar ook nog eens een prachtige huxelrebe beerenauslese uit 1994 (Weingut Meiser) bij geserveerd. (Sommelier van dienst is hier trouwens Lotte Wolf, die vroeger nog in ‘t Zilte werkte en meewerkte aan mijn eerste wijnboek.) Wat – een – feest! Het tweede nagerecht zag er vernuftiger uit en was zeker ook lekker, maar vooral het eerste zal me nog lang bijblijven.

We sloten af met IMG_3354koffie en fijne zoetjes op het terras – lekker winderig, maar gelukkig scheen de zon – en we waren intussen helemaal gelukkig geworden van deze plek, van Pure C. Sergio liegt niet als hij op zijn site zegt dat je in Pure C relaxed gastronomisch kan genieten, van een toegankelijke éénsterrenkeuken. Dat is gewoon zo, punt. En zoals het Sergio betaamt, heeft hij oog voor elk detail – van de G-Star-pakjes van de obers over het zeewierbroodje tot de extra servetjes bij de gamba’s: alles klopt hier. Pure C was een voltreffer, een heerlijke ervaring. Prijs-kwaliteit zit het meteen bij mijn toppers. Een zeer uitgekiende, evenwichtige en vooral lekkere keuken, met een onbetaalbaar uitzicht, in een losse sfeer. Daarom moét je erheen. En wel nu, voor er twee sterren volgen en alles toch een beetje zal veranderen… Allicht ook de prijs.

Share →

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *